ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Μπροστά στην έναρξη της δίκης των δολοφόνων του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου,
Κορκονέα και Σαραλιώτη, στις 20 του Γενάρη 2010 στην Άμφισσα, πραγματοποιήθηκε συνάντηση συλλογικοτήτων και οργανώσεων για την ανάληψη πρωτοβουλιών κοινής δράσης και κινητοποίησης.

Είναι φανερή η προσπάθεια του συστήματος και της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ να υποβαθμίσει και να υποβιβάσει το γεγονός της δίκης αυτής, μιας δίκης που διεξάγεται 13 μήνες μετά τη δολοφονία, σε τόπο μακριά απʼ την Αθήνα (παρά τις δύο αιτήσεις της οικογένειας του Αλέξη, για διεξαγωγή της στην Αθήνα), μιας δίκης που περνιέται στα «ψιλά» των Μ.Μ.Ε. και της «τρέχουσας ειδησεογραφίας». Θαʼ θελαν, αν μπορούσαν, να «σβήσουν από τη μνήμη» των εργαζομένων, του λαού και της νεολαίας - που αντιστέκονταν καθημερινά και σʼ ολόκληρη τη χώρα, κατά χιλιάδες απέναντι στην δολοφονική αυτή πολιτική, κατά την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 - τόσο το ίδιο το γεγονός της δολοφονίας, όσο και τις αιτίες του, την πολιτική του συστήματος που όπλισε το χέρι των δολοφόνων.

Μια πολιτική που εφάρμοζε με συνέπεια τη κυβέρνηση της Ν.Δ. και που συνεχίζει αμείωτα σήμερα το ΠΑΣΟΚ. Αυτή της έντασης, αναβάθμισης, όξυνσης της κρατικής τρομοκρατίας και καταστολής σʼ όλα τα επίπεδα. Γιατί, παρόλο που το ΠΑΣΟΚ και ο Χρυσοχοίδης εμφανίζονται ως δήθεν θιασώτες της «εκκαθάρισης» και του «εκδημοκρατισμού» των δυνάμεων καταστολής, η ίδια η πραγματικότητα συνηγορεί για το αντίθετο: Όργιο εκατοντάδων προσαγωγών και συλλήψεων, χωρίς προηγούμενο αστυνομοκρατία στο κέντρο της Αθήνας (και όχι μόνο), ωμή παραβίαση και σχέδια ολοκληρωτικής κατάργησης του πανεπιστημιακού Ασύλου, εισβολές αστυνομικών δυνάμεων σε στέκια συλλογικοτήτων, φασιστικές επιθέσεις. Την ίδια στιγμή, οι λεγόμενες αστυνομικές «αυθαιρεσίες», οι ξυλοδαρμοί και τα βασανιστήρια δηλαδή, με θύματα μετανάστες και νεολαίους, όχι μόνο δεν εκλείπουν, αλλά – το αντίθετο – έρχονται να συμπληρώσουν το όλο τοπίο.

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, στο όνομα του δόγματος της «ασφάλειας», εφαρμόζει επιθετική πολιτική προληπτικής καταστολής και επιχειρεί να διαιρέσει τους εργαζόμενους και την κοινωνία σε «φιλήσυχους και βάνδαλους», «βολεμένους και φτωχούς» κ.ο.κ.

Η πολιτική αυτή απαιτείται για να κάμψει τις αντιστάσεις των εργαζομένων, του λαού και της νεολαίας απέναντι στη συνολικότερη επίθεση που ήδη έχουν εξαπολύσει η κυβέρνηση, το κεφάλαιο και η Ευρωπαϊκή Ένωση (μισθοί, φορολογία, ασφαλιστικό, εργασιακές σχέσεις), ώστε να φορτώσουν τα βάρη της κρίσης στους εργαζόμενους. Γιʼ αυτό είναι απαραίτητο ένα πλατύ, μαχητικό μέτωπο υπεράσπισης των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ατομικών ελευθεριών και της αποφασιστικής διεύρυνσής τους.

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΤΟΥ ΔΕΚΕΜΒΡΗ.

ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΟΠΛΙΖΕΙ.

ΚΑΤΩ Η ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΚΑΙ Η ΝΕΑ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ.

Καλούμε σε συγκέντρωση την Τετάρτη 20 Γενάρη,
στις 9 π.μ. στην κεντρική πλατεία της Άμφισσας.

Οι αναχωρήσεις των πούλμαν από Αθήνα θα γίνουν στις 6:00 και 7:00 το πρωί
από το Αρχαιολογικό Μουσείο (Πατησίων)

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΥΠΟΥ

Δευτέρα 18 Γενάρη, 13:00, Αίθουσα ΕΣΗΕΑ (Ακαδημίας 20)



ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΔΡΑΣΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ ΚΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΩΝ

Συμμετέχουν: ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΑΡΑΝ, ΑΡΑΣ, Δίκτυο για τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα, ΕΕΚ, ΕΚΚΕ, ΚΚΕ(μ-λ), Κοινή Δράση Αλληλλεγγύης, Κομμουνιστική Ανανέωση, Μ-Λ ΚΚΕ, ΝΑΡ, Νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση, Οικολόγοι Εναλλακτικοί, Ομάδα ΡΟΖΑ, ΟΚΔΕ,ΟΚΔΕ-Σπάρτακος, ΣΕΚ

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου στο σήμερα…

Φέτος συμπληρώνονται 36 χρόνια από την μεγαλειώδη εξέγερση του Νοέμβρη του ’73. Μια εξέγερση που ξεκίνησε με τον ανυποχώρητο αγώνα των φοιτητών για να πάρει στην συνέχεια χαρακτηριστικά παλλαϊκού ξεσηκωμού. Μια εξέγερση που η σημασία της δεν περιορίζεται στο ότι οδήγησε στην πλήρη απονομιμοποίηση του χουντικού καθεστώτος, που κατέρρευσε μερικούς μήνες μετά, αλλά και στο ότι προέταξε μια σειρά από ριζοσπαστικές διεκδικήσεις και πρακτικές, απαιτώντας πραγματική πολιτική και κοινωνική απελευθέρωση.
Αυτόν ακριβώς τον χαρακτήρα της εξέγερσης προσπαθούν όλα αυτά τα χρόνια να παραποιήσουν τα αστικά κόμματα, τα ΜΜΕ αλλά και το κράτος μέσω των μηχανισμών του. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο επιχειρείται η “επετειοποίηση” της 17 Νοέμβρη, ως ο θρίαμβος της κοινοβουλευτικής “δημοκρατίας”. Μιας δημοκρατίας που με νέο διαχειριστή το ΠΑΣΟΚ, συνεχίζει την ίδια επιθετική πολιτική στα δικαιώματα, τις κατακτήσεις και τις ζωές των φοιτητών και των εργαζομένων. Με αποκορύφωμα την “σοσιαλιστική “ αστυνομική κατοχή του κέντρου και των γειτονιών μας και την συνέχιση της εκπαιδευτικής και εργασιακής αναδιάρθρωσης, και όλα αυτά σε καθεστώς κρίσης που πλήττει έντονα την νεολαία και τα λαϊκά στρώματα. Το σύνθημα «ψωμί, παιδεία, ελευθερία» προβάλλουν πάλι επιτακτικά και επίκαιρα.
Ακριβώς σε αυτήν την συγκυρία, το 3ήμερο του Πολυτεχνείου και η πορεία της 17 Νοέμβρη δεν αποτελεί μονάχα αφορμή για την επικαιροποίηση του νοήματός της εξέγερσης, που έχει βέβαια τεράστια σημασία. Για μας αποτελεί πολιτικό και κινηματικό κόμβο που σε συνδυασμό με το πέρασμα ενός χρόνου από την εξέγερση του Δεκέμβρη 08, της μεγαλύτερης δηλαδή έκρηξης από την μεταπολίτευση και μετά, θα πιάσει τα στίγματα των δύο αυτών κορυφαίων οξύνσεων του ελληνικού κινήματος, και θα δώσει μια νέα πνοή στις σημερινές απαιτήσεις και διεκδικήσεις. Για ένα κίνημα μαζικό, ριζοσπαστικό, νικηφόρο.



Ενάντια στο μέλλον που μας ετοιμάζουν σε εκπαίδευση, εργασία, καθημερινότητα…
…μαθαίνουμε από το παρελθόν, διεκδικούμε το μέλλον

Σε δίκη με εξοντωτικές κατηγορίες σύρεται στις 12 Νοέμβρη ο Βασίλης Καραβαζάκης, μέλος του Ε.Κ.Κ.Ε., γνωστός αγωνιστής και πρωτεργάτης του κινήματος της νότιας Κέρκυρας ενάντια στη δημιουργία του ΧΥΤΑ Λευκίμμης.
Η δίωξη αυτή χαρακτηρίζεται από μεθόδευση, τεχνάσματα και χρήση αστήρικτων κατηγοριών, στηρίζεται δε αποκλειστικά σε προκατασκευασμένη «μαρτυρία» ενός αστυνομικού.
Με τη δίκη αυτή, η κεντρική και τοπική εξουσία επιδιώκει, αφενός, να εκδικηθεί όλους όσοι «τόλμησαν» να υψώσουν τη φωνή τους ενάντια στα σχέδια που υποβάθμιζαν ακόμα περισσότερο την καθημερινή ζωή των κατοίκων της Λευκίμμης, όσους πλήρωσαν πραγματικά με το αίμα τους την ανυποχώρητη και μαχητική στάση τους στεκούμενοι πεισματικά αντίθετοι σε ένα ακόμη έγκλημα κατά του περιβάλλοντος και, αφετέρου, να εκφοβίσει όσους θα έχουν την ιδέα να κάνουν κάτι ανάλογο στο μέλλον.
Με την προσθήκη του Βασίλη στον μακρύ κατάλογο των δεκάδων συλληφθέντων και διωχθέντων κατοίκων της Λευκίμμης δεν θέλουν μόνο να στείλουν ένα σαφές μήνυμα τρομοκράτησης ενάντια σε όποιον επιλέξει το δρόμο του αγώνα και της αντίστασης στα ζητήματα που αφορούν την ποιότητα της ζωής του και το μέλλον των παιδιών του, δεν θέλουν μόνο να διαμορφώσουν κλίμα ηττοπάθειας και ματαιότητας των αγώνων, αλλά επιδιώκουν την παραδειγματική ηθική και πολιτική εξόντωση ενός ανυποχώρητου αγωνιστή.
Η Λευκίμμη αποτελεί αντιπροσωπευτικό παράδειγμα της διαδικασίας κατά την οποία σχεδιάζονται και υλοποιούνται έργα που ενώ φαινομενικά απευθύνονται στον τοπικό πληθυσμό, ουσιαστικά εξυπηρετούν ανάγκες και συμφέροντα άλλων (εργολάβοι, δήμαρχοι, κ.α.).
Ξεκινώντας από τη χωροθέτηση του έργου, αυτή έγινε θυσιάζοντας την πραγματικότητα στο βωμό του κέρδους. Κρύβοντας υπόγεια ύδατα, μεταφέροντας οικισμούς «λίγο πιο κεί» ώστε να φαίνεται ότι πληρούνται οι οριζόμενες από το νόμο αποστάσεις και ,στην ουσία, ρισκάροντας με τις ζωές ανθρώπων όλης της Λευκίμμης. Κατά τη διάρκεια της υλοποίησης του έργου, το κράτος και η τοπική αυτοδιοίκηση έδειξαν το πραγματικό τους πρόσωπο καθώς η εγκατάσταση του εργολάβου έγινε σε συνδυασμό με την παρουσία ΜΑΤ (τα οποία παραμένουν για πάνω από ένα χρόνο στη περιοχή), τα οποία τρομοκρατούσαν, έβριζαν και χτυπούσαν τους κατοίκους.
Αυτοί είναι οι πραγματικοί κατηγορούμενοι και είναι ένοχοι για το φόνο μιας γυναίκας, ένοχοι για τη διατάραξη της κοινής ειρήνης, ένοχοι για οπλοκατοχή και οπλοχρησία, ένοχοι για τον εξευτελισμό συνειδήσεων, ένοχοι που επανέφεραν τον τόπο μας σε καθεστώς κατοχής.

Ζητάμε την άμεση απαλλαγή του Βασίλη Καραβαζάκη καθώς και όλων των κατηγορουμένων αγωνιστών της Λευκίμμης από όλες τις ψευδείς και κατασκευασμένες κατηγορίες.

Να φύγουν τα ΜΑΤ από τη Λευκίμμη.

Να ξεκινήσουν άμεσα οι διαδικασίες για την δημιουργία ΧΥΤΥ και μονάδας ολοκληρωμένης διαχείρισης των απορριμμάτων.

ΑΝΑΦΑΙΡΕΤΟ - ΑΔΙΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΟ - ΑΝΥΠΟΧΩΡΗΤΟ
ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΠΟΛΙΤΗ-ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΝΑ
ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ - ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ - ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ
ΓΙΑ ΤΟ ΤΟΠΟ ΣΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΑΝΑΠΝΕΕΙ