Η εξέγερση του Πολυτεχνείου στο σήμερα…

Φέτος συμπληρώνονται 36 χρόνια από την μεγαλειώδη εξέγερση του Νοέμβρη του ’73. Μια εξέγερση που ξεκίνησε με τον ανυποχώρητο αγώνα των φοιτητών για να πάρει στην συνέχεια χαρακτηριστικά παλλαϊκού ξεσηκωμού. Μια εξέγερση που η σημασία της δεν περιορίζεται στο ότι οδήγησε στην πλήρη απονομιμοποίηση του χουντικού καθεστώτος, που κατέρρευσε μερικούς μήνες μετά, αλλά και στο ότι προέταξε μια σειρά από ριζοσπαστικές διεκδικήσεις και πρακτικές, απαιτώντας πραγματική πολιτική και κοινωνική απελευθέρωση.
Αυτόν ακριβώς τον χαρακτήρα της εξέγερσης προσπαθούν όλα αυτά τα χρόνια να παραποιήσουν τα αστικά κόμματα, τα ΜΜΕ αλλά και το κράτος μέσω των μηχανισμών του. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο επιχειρείται η “επετειοποίηση” της 17 Νοέμβρη, ως ο θρίαμβος της κοινοβουλευτικής “δημοκρατίας”. Μιας δημοκρατίας που με νέο διαχειριστή το ΠΑΣΟΚ, συνεχίζει την ίδια επιθετική πολιτική στα δικαιώματα, τις κατακτήσεις και τις ζωές των φοιτητών και των εργαζομένων. Με αποκορύφωμα την “σοσιαλιστική “ αστυνομική κατοχή του κέντρου και των γειτονιών μας και την συνέχιση της εκπαιδευτικής και εργασιακής αναδιάρθρωσης, και όλα αυτά σε καθεστώς κρίσης που πλήττει έντονα την νεολαία και τα λαϊκά στρώματα. Το σύνθημα «ψωμί, παιδεία, ελευθερία» προβάλλουν πάλι επιτακτικά και επίκαιρα.
Ακριβώς σε αυτήν την συγκυρία, το 3ήμερο του Πολυτεχνείου και η πορεία της 17 Νοέμβρη δεν αποτελεί μονάχα αφορμή για την επικαιροποίηση του νοήματός της εξέγερσης, που έχει βέβαια τεράστια σημασία. Για μας αποτελεί πολιτικό και κινηματικό κόμβο που σε συνδυασμό με το πέρασμα ενός χρόνου από την εξέγερση του Δεκέμβρη 08, της μεγαλύτερης δηλαδή έκρηξης από την μεταπολίτευση και μετά, θα πιάσει τα στίγματα των δύο αυτών κορυφαίων οξύνσεων του ελληνικού κινήματος, και θα δώσει μια νέα πνοή στις σημερινές απαιτήσεις και διεκδικήσεις. Για ένα κίνημα μαζικό, ριζοσπαστικό, νικηφόρο.



Ενάντια στο μέλλον που μας ετοιμάζουν σε εκπαίδευση, εργασία, καθημερινότητα…
…μαθαίνουμε από το παρελθόν, διεκδικούμε το μέλλον

Σε δίκη με εξοντωτικές κατηγορίες σύρεται στις 12 Νοέμβρη ο Βασίλης Καραβαζάκης, μέλος του Ε.Κ.Κ.Ε., γνωστός αγωνιστής και πρωτεργάτης του κινήματος της νότιας Κέρκυρας ενάντια στη δημιουργία του ΧΥΤΑ Λευκίμμης.
Η δίωξη αυτή χαρακτηρίζεται από μεθόδευση, τεχνάσματα και χρήση αστήρικτων κατηγοριών, στηρίζεται δε αποκλειστικά σε προκατασκευασμένη «μαρτυρία» ενός αστυνομικού.
Με τη δίκη αυτή, η κεντρική και τοπική εξουσία επιδιώκει, αφενός, να εκδικηθεί όλους όσοι «τόλμησαν» να υψώσουν τη φωνή τους ενάντια στα σχέδια που υποβάθμιζαν ακόμα περισσότερο την καθημερινή ζωή των κατοίκων της Λευκίμμης, όσους πλήρωσαν πραγματικά με το αίμα τους την ανυποχώρητη και μαχητική στάση τους στεκούμενοι πεισματικά αντίθετοι σε ένα ακόμη έγκλημα κατά του περιβάλλοντος και, αφετέρου, να εκφοβίσει όσους θα έχουν την ιδέα να κάνουν κάτι ανάλογο στο μέλλον.
Με την προσθήκη του Βασίλη στον μακρύ κατάλογο των δεκάδων συλληφθέντων και διωχθέντων κατοίκων της Λευκίμμης δεν θέλουν μόνο να στείλουν ένα σαφές μήνυμα τρομοκράτησης ενάντια σε όποιον επιλέξει το δρόμο του αγώνα και της αντίστασης στα ζητήματα που αφορούν την ποιότητα της ζωής του και το μέλλον των παιδιών του, δεν θέλουν μόνο να διαμορφώσουν κλίμα ηττοπάθειας και ματαιότητας των αγώνων, αλλά επιδιώκουν την παραδειγματική ηθική και πολιτική εξόντωση ενός ανυποχώρητου αγωνιστή.
Η Λευκίμμη αποτελεί αντιπροσωπευτικό παράδειγμα της διαδικασίας κατά την οποία σχεδιάζονται και υλοποιούνται έργα που ενώ φαινομενικά απευθύνονται στον τοπικό πληθυσμό, ουσιαστικά εξυπηρετούν ανάγκες και συμφέροντα άλλων (εργολάβοι, δήμαρχοι, κ.α.).
Ξεκινώντας από τη χωροθέτηση του έργου, αυτή έγινε θυσιάζοντας την πραγματικότητα στο βωμό του κέρδους. Κρύβοντας υπόγεια ύδατα, μεταφέροντας οικισμούς «λίγο πιο κεί» ώστε να φαίνεται ότι πληρούνται οι οριζόμενες από το νόμο αποστάσεις και ,στην ουσία, ρισκάροντας με τις ζωές ανθρώπων όλης της Λευκίμμης. Κατά τη διάρκεια της υλοποίησης του έργου, το κράτος και η τοπική αυτοδιοίκηση έδειξαν το πραγματικό τους πρόσωπο καθώς η εγκατάσταση του εργολάβου έγινε σε συνδυασμό με την παρουσία ΜΑΤ (τα οποία παραμένουν για πάνω από ένα χρόνο στη περιοχή), τα οποία τρομοκρατούσαν, έβριζαν και χτυπούσαν τους κατοίκους.
Αυτοί είναι οι πραγματικοί κατηγορούμενοι και είναι ένοχοι για το φόνο μιας γυναίκας, ένοχοι για τη διατάραξη της κοινής ειρήνης, ένοχοι για οπλοκατοχή και οπλοχρησία, ένοχοι για τον εξευτελισμό συνειδήσεων, ένοχοι που επανέφεραν τον τόπο μας σε καθεστώς κατοχής.

Ζητάμε την άμεση απαλλαγή του Βασίλη Καραβαζάκη καθώς και όλων των κατηγορουμένων αγωνιστών της Λευκίμμης από όλες τις ψευδείς και κατασκευασμένες κατηγορίες.

Να φύγουν τα ΜΑΤ από τη Λευκίμμη.

Να ξεκινήσουν άμεσα οι διαδικασίες για την δημιουργία ΧΥΤΥ και μονάδας ολοκληρωμένης διαχείρισης των απορριμμάτων.

ΑΝΑΦΑΙΡΕΤΟ - ΑΔΙΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΟ - ΑΝΥΠΟΧΩΡΗΤΟ
ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΠΟΛΙΤΗ-ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΝΑ
ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ - ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ - ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ
ΓΙΑ ΤΟ ΤΟΠΟ ΣΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΑΝΑΠΝΕΕΙ