Η εξέγερση του Πολυτεχνείου στο σήμερα…

Φέτος συμπληρώνονται 36 χρόνια από την μεγαλειώδη εξέγερση του Νοέμβρη του ’73. Μια εξέγερση που ξεκίνησε με τον ανυποχώρητο αγώνα των φοιτητών για να πάρει στην συνέχεια χαρακτηριστικά παλλαϊκού ξεσηκωμού. Μια εξέγερση που η σημασία της δεν περιορίζεται στο ότι οδήγησε στην πλήρη απονομιμοποίηση του χουντικού καθεστώτος, που κατέρρευσε μερικούς μήνες μετά, αλλά και στο ότι προέταξε μια σειρά από ριζοσπαστικές διεκδικήσεις και πρακτικές, απαιτώντας πραγματική πολιτική και κοινωνική απελευθέρωση.
Αυτόν ακριβώς τον χαρακτήρα της εξέγερσης προσπαθούν όλα αυτά τα χρόνια να παραποιήσουν τα αστικά κόμματα, τα ΜΜΕ αλλά και το κράτος μέσω των μηχανισμών του. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο επιχειρείται η “επετειοποίηση” της 17 Νοέμβρη, ως ο θρίαμβος της κοινοβουλευτικής “δημοκρατίας”. Μιας δημοκρατίας που με νέο διαχειριστή το ΠΑΣΟΚ, συνεχίζει την ίδια επιθετική πολιτική στα δικαιώματα, τις κατακτήσεις και τις ζωές των φοιτητών και των εργαζομένων. Με αποκορύφωμα την “σοσιαλιστική “ αστυνομική κατοχή του κέντρου και των γειτονιών μας και την συνέχιση της εκπαιδευτικής και εργασιακής αναδιάρθρωσης, και όλα αυτά σε καθεστώς κρίσης που πλήττει έντονα την νεολαία και τα λαϊκά στρώματα. Το σύνθημα «ψωμί, παιδεία, ελευθερία» προβάλλουν πάλι επιτακτικά και επίκαιρα.
Ακριβώς σε αυτήν την συγκυρία, το 3ήμερο του Πολυτεχνείου και η πορεία της 17 Νοέμβρη δεν αποτελεί μονάχα αφορμή για την επικαιροποίηση του νοήματός της εξέγερσης, που έχει βέβαια τεράστια σημασία. Για μας αποτελεί πολιτικό και κινηματικό κόμβο που σε συνδυασμό με το πέρασμα ενός χρόνου από την εξέγερση του Δεκέμβρη 08, της μεγαλύτερης δηλαδή έκρηξης από την μεταπολίτευση και μετά, θα πιάσει τα στίγματα των δύο αυτών κορυφαίων οξύνσεων του ελληνικού κινήματος, και θα δώσει μια νέα πνοή στις σημερινές απαιτήσεις και διεκδικήσεις. Για ένα κίνημα μαζικό, ριζοσπαστικό, νικηφόρο.



Ενάντια στο μέλλον που μας ετοιμάζουν σε εκπαίδευση, εργασία, καθημερινότητα…
…μαθαίνουμε από το παρελθόν, διεκδικούμε το μέλλον